Veronica Swift “Confessions”

Mack Avenue Records, 2019

NIESTETY W ROKU 2025 PANI VERONICA SWIFT ZDECYDOWAŁA SIĘ WYSTĄPIĆ W MOSKWIE W ROSJI NA FESTIWALU ORGANIZOWANYM PRZEZ IGORA BUTMANA, JEDNEGO Z JAWNYCH POPLECZNIKÓW PUTINA. UWAŻAMY, ŻE EWENTUALNI CZYTELNICY PONIŻSZEJ RECENZJI POWINNI MIEĆ TEGO ŚWIADOMOŚĆ

Chociaż mamy do czynienia z debiutancką płytą, to Veronica Swift może pochwalić się już teraz sporymi osiągnięciami. Śpiewała z Jazz at Lincoln Center Orchestra prowadzoną przez Wyntona Marsalisa, występowała z Chrisem Bottim. W roku 2015 zdobyła drugą nagrodę w Thelonious Monk International Jazz Vocals Competition.

W nagraniu albumu towarzyszyły jej dwa tria dowodzone przez znakomitych pianistów: Benny’ego Greena (z sekcją David Wong – bas, Carl Allen – bębny) i Emmeta Cohena (z Russellem Hallem na basie i Kylem Poolem na bębnach).

Artystka wybrała dwanaście utworów (pośród nich jeden własny), które wiążą się z wydarzeniami i doświadczeniami z jej życia i kariery zawodowej. Płyta zawiera więc między innymi swingujący “You’re Gonna Hear From Me” André i Dory Previnów, “Gypsy in My Soul” który odwołuje się do węgiersko-romskich korzeni wokalistki oraz połączone ze sobą ballady “Confession” spółki Arthur Schwartz – Howard Dietz i “The Other Woman” napisaną przez Jessie Mae Robinson i śpiewaną niegdyś przez Ninę Simone. Jednak szukając odniesień do stylu Veronicki Swift należy wskazać przede wszystkim inną wielką gwiazdę wokalistyki, Anitę O’Day.

Znakomita płyta i kolejny kapitalny, niesamowicie plastyczny głos na jazzowym firmamencie: czasem drapieżny, gdy trzeba uwodzący, czarujący delikatnością.

Jeden komentarz