Audio Cave, 2021

W debiucie kwartet postawił na całkowitą improwizację. Tym razem muzycy przygotowali najpierw tematy mające stanowić szkielet poszczególnych utworów. Dopiero na tej bazie tworzona była improwizowana struktura kolejnych nagrań.  „Emocje” w pięciu odsłonach opowiadają o …. emocjach – prowadząc słuchacza od „Radości” poprzez „Złość”, „Strach”, „Wstręt”, aż po „Smutek”.  Podobnie do pierwszej płyty zdecydowali się na zarejestrowanie dość długich utworów – cały album trwa niemal pięćdziesiąt minut.  Warto jeszcze wspomnieć, że w składzie grupy zaszła jedna zmiana – w miejsc Łukasza Lembasa pojawił się nowy basista Grzegorz Chudzik.

Chociaż tytuły sugerują opowieści o odczuciach nieskomplikowanych to już muzyczna narracja nieco niuansuje większość z nich. W „Radości” tempo utworu nie kojarzyło mi się z wesołą gonitwą, ale raczej z pędem podszytym obawą, że to co dobre zaraz się skończy i trzeba jak najszybciej korzystać z okazji. Nawet w sposób szaleńczy i destrukcyjny. Finałowy „Smutek” odbierałem za to  nie jak lamet, a bardziej jako zmęczenie, znużenie, przytłoczenie  przeciwnościami.  Za to „Złość” nie zostawiła wątpliwości. Trash-metalowa perkusja łomocze  tu równo przez ponad trzynaście minut. Choć jak na mój gust NVC złościło się nieco za długo,

Nuda słuchaczowi w każdym razie nie grozi. „Emocje” kipią emocjami.  Saksofonista Rafał Wawszkiewicz konsekwentnie bryluje na pierwszym planie wspierany przez elektronikę i soczystą sekcję rytmiczną.  Można tu powtórzyć  konstatacje z recenzji „Obserwacji”:  NVC nie serwuje nam muzyki lekkiej, łatwej, przyjemnej, czy nawet „przyjaznej” słuchaczowi.  Za to bezwarunkowo hipnotyzuje nie pozwalając odbiorcy wyrwać się z kręgu „Emocji” ani na chwilę.