LITERACKIE REKOMENDACJE: John Potter, Neil Sorrell „Historia śpiewu”

Wydawnictwo Astraia, 2021

Dwóch niewątpliwych fachowców, także z doświadczeniem praktycznym, postanowiło opowiedzieć historię śpiewu, a także odpowiedzieć na pytanie czym w ogóle jest śpiew, dlaczego śpiewany i co po raz pierwszy skłoniło człowieka do śpiewu.

Książka zatrzymuje się nad tymi – ale także  wieloma innymi – pytaniami, badając śpiew jako zjawisko historyczne i międzykulturowe. Śpiew potraktowany został  jako uniwersalną działalność ludzka. Autorzy śledzą ewolucję śpiewu w ujęciu globalnym, począwszy od człowieka neandertalskiego, zatrzymując się  przy nieskończonych odmianach muzyki światowej od Wschodu po Zachód, analizując muzykę klasyczną od średniowiecza aż po awangardę, a także muzykę popularną od wodewilu po rock. Dla tych wszystkich którzy zapragną mocniej zgłębić poszczególne tematy zamieszczono obszerną bazę odnośników.

Wróćmy jeszcze na chwilę do obu autorów.  John Potter jest śpiewakiem i autorem książek. Przez wiele lat był członkiem Hilliard Ensemble, a jego dysko­grafia, zawierająca muzykę od Leonina po Led Zeppelin, obejmuje około 150 tytułów i kilka nominacji do nagrody Grammy. Prowadzi   warsztaty dla zespołów wokalnych i chórów na całym świecie. Przez dwanaście lat wykładał na Uniwersytecie w Yorku.

Z kolei Neil Sorrell jest wykładowcą muzyki na Uniwersytecie w York. Specjalizuje się w muzyce azjatyckiej: publikował, prowadził audycje radiowe i wykładał obszernie o muzyce indyjskiej i jawajskiej. Jest laureatem Hafi z Ali Khan Award 1999, międzynarodowej nagrody w uzna­niu zasług dla indyjskiej muzyki klasycznej. Jest także współzałożycielem i dyrektorem English Gamelan Orchestra, pierwszej grupy brytyjskich muzyków zajmujących się badaniem, komponowaniem i wykonawstwem muzyki na gamelany jawajskie. Sam skompo­nował kilka utworów na gamelan.

„Głosy wyobrażone”, „Głosy historyczne” i „Głosy nagrane” – na takie trzy części podzielony został cały wywód. Podziw budzi kompleksowość spojrzenia. Na kartach książki pojawiają się croonerzy, wokaliści rockowi, XVIII-wieczne primadonny, kastraci. Wagner, Elvis, Sting, Edith Piaf, Umm Kulsum i … Auto-tune. Klasyka sąsiaduje z rapem, śpiewem szeptanym z Burundi, śpiewem gardłowym z Tuwy, francuską chanson, flamenco, fado oraz śpiewem ptaków i dzikich zwierząt – bo i o takich aspektach śpiewu wspominają autorzy.

Ta książka  przypaść powinna  do gustu przede wszystkim śpiewakom, studentom i naukowcom. Jest jednak napisana dość przystępnym językiem więc także zwykli pasjonaci śpiewu i muzyki mogą, a wręcz nawet powinni po nią sięgnąć. Mnóstwo zawartych w niej  informacji oraz intrygujących spostrzeżeń uczyni lekturę niewątpliwie atrakcyjną.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s