Vijay Iyer, Linda May Han Oh, Tyshawn Sorey “Uneasy”

ECM, 2021

Po sześciu latach od wydania albumu „Break Stuff” Vijay Iyer powraca do nagrań w triu. Płyta „Uneasy” prezentuje jednak nowy skład zespołu z udziałem kontrabasistki Lindy May Han Oh oraz perkusisty Tyshawna Soreya.

Z obojgiem muzyków miał już okazję Iyer współpracować. Tyshawn Sorey już w roku 2003 pojawił się na albumie kwartetu pianisty zatytułowanym „Blood Sutra”, a później znalazł się w składzie sextetu Iyera który firmował ECM-owski album „Far From Over”.  Linda May Han Oh nie ma wprawdzie w dyskografii wspólnych nagrań z liderem tria, ale od lat bierze udział   jako wykładowca w warsztatach Banff International Workshop in Jazz and Creative Music w kanadyjskiej Albercie, na którymi Iyer i Sorey sprawują współdzieloną artystyczną dyrekcję.

Na płycie znalazły się  oryginalne kompozycje Iyera – napisane przez pianistę podczas ponad dwudziestu lat jego muzycznej kariery – często znane już z wcześniejszych płyta nagranych w innych zestawieniach personalnych. Tych utworów jest osiem, a listę nagrań uzupełniają interpretacje “Drummer’s Song” autorstwa Gerri Allen oraz standard Cole’a Portera “Night and Day”.  Przy doborze repertuaru nie brakowało licznych nawiązań – często politycznych i społecznych.

“Children of Flint” nawiązuje do historii położonego niedaleko Detroit miasteczka Flint, gdzie doprowadzono do skażenia ujęć wody pitnej, a wiele osób, szczególnie pochodzenia afroamerykańskiego, do dziś boryka się z kłopotami zdrowotnymi. “Combat Breathing” napisany został w roku 2014 i był jednym z pierwszych artystycznych manifestów nawiązujących do ruchu Black Lives Matter.  Oczywisty jest personalny hołd dla Gerri Allen, natomiast utwór Portera jest ukłonem w stronę McCoy Tynera – wersja Iyera oparta jest na nagraniu z płyty „Inner Urge” Joego Hendersona, w którym udział brak właśnie McCoy Tyner.

Pomimo, że repertuar pochodzi w zdecydowanej większości od pianisty to płyta podpisana jest nazwiskami całej trójki muzyków. I nie jest to jedynie przyjacielski gest ze strony Iyera. Zarówno  Linda May Han Oh jak i  Tyshawn Sorey znacząco zaznaczyli swoją obecność na “Uneasy”.  Zespołowość muzyki słychać kapitalnie w trzech najdłuższych na płycie – każdy ponad dziewięć minut – utworach: “Night and Day”, „Configurations” i tytułowym „Uneasy”.  Sam Iyer pokazuje klasę w krótkim, solowym „Augury”. Całą płytę zamyka przepiękne „Entrustment”.

Wysoka ocena płyty nie będzie zaskoczeniem. „Uneasy” wypełnia znakomitą muzyką całe siedemdziesiąt dwie minuty programu. Album bez słabych stron.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s