Simon Parkin „Ptaki i wilki. Tajna gra, która odwróciła losy II wojny światowej”

Dom Wydawniczy Rebis, 2021

Ciekawą, ważną i niedostatecznie jeszcze poznaną tematykę z okresu II wojny światowej porusza w swojej książce brytyjski dziennikarz i pisarz Simon Parkin. Na Bitwę o Atlantyk spogląda poprzez perspektywę taktyk walki stosowanych przez obie strony.

Nie jest to jednak naukowa analiza rodem z wojennej akademii. Parkin zajmuje się bowiem przede wszystkim ludźmi, którzy kreowali, rozwijali i stosowali w praktyce nowe sposoby walki. Autor specjalizował się dotąd w pisaniu o technologii i grach komputerowych. Paradoksalnie pasuje to do tematyki opisywanej tu książki, której osią jest historia tajnej jednostki do spraw strategii, która pracowała nad taktyką walk z u-bootami tocząc w swoich „biurach” … gry wojenne. Parkin oprócz opisania zadań i funkcjonowania wymienionego oddziału, porusza również kilka innych istotnych kwestii. Wspomina historię WRNS (Kobiecych Oddziałów Pomocniczych Królewskiej Marynarki Wojennej), pokazuje działania drugiej strony wojennego konfliktu, dużo miejsca poświęca prywatnej stronie życia swoich bohaterów.

I tu można przyczepić autorowi łatkę. Chęć wspomnienia o tak wielu sprawach spowodował, że w trakcie lektury miałem wrażenie, że nie do końca potrafił   Parkin zdecydować co  powinno być głównym wątkiem jego opowieści. Niektóre dygresje przeradzają się w niepotrzebnie długie wywody. Z kolei inne tematy– jak choćby pokazanie prac nad taktyką w Kriegsmarine – stwarzają wrażenie niedokończonych, a przynajmniej niedostatecznie wyeksploatowanych. Ponadto niesamowicie drażnią wszystkie wtręty z rzekomo – jak twierdzi autor –  autentycznymi dialogami. Podobno oparte na źródłach historycznych, niewiele wnoszą one do samej książki, za to brzmią sztucznie i stwarzają wrażenie tanich, sensacyjnych chwytów. Do mistrzostwa Miltona czy Dobbsa jeszcze Parkinowi daleko.

Na szczęście to jedynie niedociągnięcia, a po książkę zdecydowanie warto sięgnąć. Jej zaletami jest szerokie ujęcie tematu, a przede wszystkim wyciągnięcie na światło dzienne, nie tyle epizodu, co istotnego czynnika dla działań teatru II wojny światowej. Książka Parkina to również przyczynek do rozpoczęcia poszukiwań (dla czytelników, a miejmy nadzieję, że i dla wydawców) publikacji, które pozwolą uzupełnić wiedzę o wątkach pobocznych, tutaj jedynie zarysowanych i wartych rozwinięcia.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s