JAZZOWE REKOMENDACJE: Charles Mingus “Charles Mingus @ Bremen 1964 & 1975”

Sunnyside Records, 2020

Cztery płyty z dwoma koncertami zespołów Charlesa Mingusa – taka właśnie jest muzyczna zawartość wydanego przez Sunnyside Records boxa. Albumy zawierają rejestrację występów Mingusa w Bremie w latach 1964 i 1975.

Nagrania z roku 1964 pochodzą z pierwszego koncertu Mingusa w Niemczech, który miał miejsce 16 kwietnia tego roku w Sendesaal Studio F, Radia Brema. Mingus zagrał wówczas z sekstetem, w którego składzie znaleźli się tenorzysta Clifford Jordan, trębacz Johnny Coles, perkusista Dannie Richmond, pianista Jaki Byard oraz Eric Dolphy. Zaplanowana wówczas trasa koncertowa była ostatnimi koncertami Dolphy’ego z Mingusem. Dolphy pozostał po nich w Niemczech i nieoczekiwanie zmarł w Berlinie zaledwie dwa miesiące później.  

Cały koncert był wyzwaniem dla muzyków, którzy rozpoczęli grę z niemal godzinnym opóźnieniem, co w połączeniu z ich nowatorskim stylistycznym podejściem spowodowało dość chłodne – delikatnie mówiąc – przyjęcie ze strony nieprzygotowanej na taki występ publiczności. Repertuar składał się z utworów, które dziś znane są już z innych, wydawanych wcześniej rejestracji live Mingusa z tego okresu. Pierwsza część zawiera „Hope So Eric” (znany także jako „So Long Eric”) i „Fables of Faubus” Druga składa się z solowego fragmentu zagranego przez pianistę Jaki’ego Byrda, standardu „Sophisticated Lady”  oraz dwóch kompozycji samego Mingusa „Parkeriana” i „Meditations on Integration”.

Koncert z roku 1975 prezentuje z kolei kwintet z udziałem saksofonisty tenorowego George’a Adamsa, trębacza Jacka Walratha, pianisty Dona Pullena oraz – podobnie jak dekadę wcześniej – perkusisty  Danniego Richmonda.  Nagranie odbyło się 9 lipca w Post-Aula, sali należącej do Regionalnej Dyrekcji Deutsche Post.  Muzycy zagrali tym razem utwory, które potem znalazły się na albumach „Changes One” i „Changes Two”. Ponownie na liście nagrań pojawił się „Fables of Faubus” – który premierowo ukazał się na klasycznym albumie „Mingus Ah Um”.  Tym razem wszystko odbyło się bez perturbacji, a Mingus pojawił się i wyjechał z Bremy w glorii gwiazdy.

Omawiane tu wydanie prezentuje dokumentację dwóch niewątpliwie istotnych i przede wszystkim fantastycznych występów.  Niemal cztery godziny kapitalnej muzyki, która nie zestarzała się ani o jotę.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s