Ola Mońko „Wherever You Are”

Soliton, 2018

Podwórko w bocznej uliczce. Niepozorne drzwi, które prowadzą do niewielkiego hallu i schodów w dół. Zejście do piwnicy z ceglanym sklepieniem. Niewielka przestrzeń. Bar. Stoliki. Sala na 100 osób. Scena z występującym na niej zespołem. Jazz. „Rozbrzmiewające w powietrzu dźwięki, same układają się w melodię, tak jak dym z papierosa w niebieskie smugi” (*)

Takie oto wrażenia oferuje wydana niedawno płyta Aleksandry Mońko-Allen. Pianistka i kompozytorka zdobyła wykształcenie w katowickiej Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego. Naukę kontynuowała w nowojorskim City College of New York oraz University of the District of Columbia.  Przez ponad dekadę pracowała i mieszkała w Stanach Zjednoczonych. Wśród swoich muzycznych mistrzów wymienia między innymi Krzysztof Komedę, McCoya Tynera, Horace’a Silvera i Arta Blakeya. Jest dwukrotną laureatką Międzynarodowego Konkursie Kompozytorskiego im. Krzysztofa Komedy w Słupsku. Oba wyróżnione utwory: „I will not fall in love with you” i „Ocean” – można usłyszeć na opisywanej tu płycie.

Album zawiera dziewięć nagrań: osiem kompozycji pianistki oraz standard „Almost Like Being in Love”. Wystarczy lekko przymknąć oczy, uruchomić wyobraźnię by podczas słuchania przenieść się w przywołaną na początku atmosferę jazzowego klubu. Bowiem muzyka wybrzmiewająca na „Wherever you are” to jazz w najczystszej postaci.  Muszę przyznać, że kompozytorskie nagrody Aleksandry Mońko zdają się w pełni zasłużone.

Oryginalne utwory świetnie wpasowują się w stylistykę Wielkiego Śpiewnika Amerykańskiego, a bez zerknięcia w metryczkę płyty można by sądzić, że zespół gra tu zbiór klasyków. Ów dym z papierosa z cytatu rozpływa się tu dość szybko, bowiem na albumie dominują utwory dynamiczniejsze. Choć nie zabrakło także typowych jazzowych ballad, a kończący album utwór tytułowy to wyróżniający się fragment całości, pięknie podsumowujący godzinne spotkanie z kwintetem.

Każde z nagrań trwa wystarczająco długo by dać solistom – przede wszystkim liderce i instrumentom dętym – dość czasu na indywidulane popisy. Pianistce towarzyszą znakomici muzycy. Maciej Sikała na tenorze, Jerzy Małek na trąbce oraz sekcja rytmiczna Michał Barański / Eric Allen. Instrumentaliści doświadczeni, z obyciem studyjnym i koncertowym, przydający zagranym utworom niewymuszonego luzu. Prawdziwa radość ze słuchania.

(*) Antonio Munoz Molina „Zima w Lizbonie” w przekładzie Wojciecha Charchalisa, Wyd. Rebis, Poznań 2016

Premierowa publikacja http://polish-jazz.blogspot.com/2018/11/ola-monko-wherever-you-are-2018.html

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s