Nate Chinen „Playing Changes: Jazz For The New Century”

Pantheon, 2018

chinen

Nate Chinen to instytucja wśród jazzowej krytyki zza oceanu. Wystarczy wspomnieć długoletnie prowadzenie autorskiej kolumny w miesięczniku Jazz Times, aktualną dyrektorską pozycję w zespole WBGO – największej jazzowej stacji radiowej USA, nagrodę za działalność publicystyczną od Jazz Journalists Association, którą odbierał jedenaście razy. Playing Changes: Jazz For The New Century jest spojrzeniem na jazz XXI wieku, na postaci, które ukształtowały jego wizerunek w bieżącym stuleciu. Każdy z dwunastu rozdziałów ma swój motyw przewodni określony krótkim, acz znaczącym tytułem. Myśl, którą autor wiąże w treści z konkretnymi muzykami, instytucjami, trendami. Notabene dość ciekawie, niekiedy wręcz prowokacyjnie, zestawiając w jednym rozdziale zupełnie odległe od siebie osobistości jak choćby Kamasi Washington i Wynton Marsalis. Chinen kreśli szeroką panoramę współczesnego jazzu, umieszczając, jako bohaterów swojej książki choćby wspomnianego Washingtona, czy D’Angelo i kolektyw The Soulquarians. Z jednej strony doceniając ich wpływ, z drugiej nie popadając w zbytnią emfazę – dla przykładu określając Washingtona, jako sprawiającego, że jazz przestaje być postrzegany, jako nudny, choć niewnoszącego nic nowego w kwestii gry na instrumencie. Takie podejście przekonuje, bo Chinen swój wybór dobrze uzasadnia, nie poprzestając li tylko na autorytarnym wskazaniu kluczowych graczy jazzowego świata. Pojawiają się na kartach Playing Changes także Brad Mehldau, Vijay Iyer, Jason Moran, Mary Halvorson, Esperanza Spalding, John Zorn, Steve Coleman, Robert Glasper, Wayne Shorter,  Henry Threadgill i inni. Chinen opisuje ich nagrania, koncerty, wraca do wywiadów, cytując wypowiedzi artystów. Książkę zamyka subiektywna lista 127 najważniejszych albumów lat 2000-2017. Ta publikacja nie jest przewidywaniem kierunku, w jakim jazz się rozwinie. Chinen ucieka od takich zamierzeń, cytując Monka: „Nie wiem gdzie jazz podąża. On się po prostu dzieje”. Playing Changes jest obrazem tego, co się już wydarzyło, zdarzeń, na które warto zwrócić uwagę, a jednocześnie dowodem na dzisiejszą różnorodność i bogactwo muzyki opisanej etykietką „jazz”.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s